Cihat Duman

Siteme yapılan 7.02.2010, 22:27 tarihli saldırı cezasız bırakılmayacaktır.

Google Analytics ve blogcu.com'dan aldığım IP bilgileriyle gerekli yasal işlemlere

Salı günü başlanacaktır!

Görsel bir sanat vasıtasıyla duymayan ve konuşamayan birini anlatmak oldukça zekice. Onur rolünde oynayan ve aynı zamanda filmin hikâyesini yazan Mert Fırat tıpkı bir sağır-dilsiz gibi oynamış. Sağır ve dilsizlerin hukuki sorumlulukları da biz normal insanlara göre daha azdır. Mesela normal bir insan adam öldürdüğünde TCK müebbet derken, kısıtlı biri bu suçu işlediğinde 24 yıl diyor. Bedensel eksiklik insana sinirlenme hakkı tanıyor. Çok hoş. İşte Onur tıpkı kısıtlı bir insan gibi sinirleniyor, kısıtlı bir insan gibi Zeynep’i seviyor. Saadet Işıl Aksoy’un oynadığı Zeynep, çağrı merkezi çalışanı. Filmin tek gereksizliği de Zeynep yüzünden ortaya çıkıyor zaten. Zeynep, Onur’unda verdiği destek ile arkadaşlarını toplayıp sendika kurmaya çalışıyor. Eylem yapıyorlar. Gereksiz, gereksiz olduğu içinde göze batan bir politiklik var filmde.

Mekân olarak Beyoğlu’nu seçmekle yanlış yapmış yönetmen. Bıktık artık filmlerde aynı binaları görmekten. Bir takım eksikliklere karşı film izlenebilir. Özellikle Luis Aragon’dan şiirlerin okunduğu sahneler pek etkileyici. Haa! Bir de aşıkların alt komşunun apartman boşluğuna kırıştırarak attığı şiirleri/kâğıtları toplayıp kitap yapmak ve kapısına bırakarak kaçmak beni çok duygulandırdı. Demek kaçan kovalanıyor.

Aşk ancak başka dilde mümkündür. ya da Onur'daki gibi dilsizlikte.

Aşağıda www.poetikhars.com sitesinden çaldığımız iki adet görsel şiir var.

İlkinin adı "ağrı çeken doktor", ikincisi "kendini aramak".

Ayşegül Tözeren'den.

rabbin, sen şiir yazmayasın diye kadını yaratır.
şiir yazmıyorsan kadınlara hakkıyla bakama-
dığın için yahut kadınların içinde seni bekle-
yen yazı sana verilen dil ile yazılmamıştır, onları
anlamaya yaklaştığında şiirden uzaklaşman hep
niye, tam şiire varacakken kadına çıkan merdi-
venlerden haşim’i anarken bulursun kendini, an-
nesini özlerdi hep şiirle: özleyebileceğinin sa-
dece kadın olduğunu şiirle bilirdi, ya sen hiç
çıkamadın o merdivenleri, rabbin açıkça gerçe-
ği merdivenli yaratmıştı, budur zaman yapışık
kadın: geçmişi geleceği hiç olmadan, çünkü hem
erkeğin öncesi rabbindir. hem sonrası hem sım-
sıkı şimdisizliğidir kadın, melih cevdet’in za-
manı sıyırmasını bildirmek istersin kadına, o ise
aynaya bakar, gök ile tencere arasında denklem
kurarak. çıldırmış “rabbim” diye ünlersin, nedir
aynada yaratılan ki başka yerde yok kendisi, bir
kadının en çok da şiire benzemesindeki sır-
rın en saydam olana yapışmasına çalışırsın.

şimdi sen rabbine yepyeni bir enis batur şiirin-
den çıkmak istersin, seküler minareden okunan
ezanın rabbine değişiklikle baktıracağını uma-
rak, o ise şunu söyler sana “rabbin yaşadı mı hiç,
ölecek mi ki rabbin günleri yudumlasın, uzak-
tasın ey insan yaratılanların yaratıldığı zaman-
dan, kuşkusuz en az ilhan berk kadar Beyoğlu ile
uzay arasındasın, neredesin ey insan yani hangi
türk şiirinin içinden çıkamamaktasın!”

Reşat Mecal, Erkek Türk Şiiri, g yayın grubu, 2009

Avatar’da, kaybettiğim bir şeyi buldum gibi. Fantastik, hele de bilgisayar yapımı filmlerden hiç hazzetmememe rağmen bu film, bana kaybettiğim bir şeyi buldurdu. İzleyen bilir, bir dua sahnesi var. Ruh ağacının etrafında binlerce insan birlik oluyor ve dua ediyor. Metafizik gerilimi arttırmak için de saçlardan çıkan püsküller toprakla birleşiyor. Püsküller, iğrençlikle sevimlilik arasında bi yerde duruyor. Ayarı iyi verilmiş. Sonra Amerikalı bilim kadını “onları yenemeyiz, onlar birbiriyle bağlantılı, garip bir bağ var” diyor. Buldum ama neyi bulduğumu bilmiyorum. Filmden çıktıktan sonra sinirlerim yumuşamıştı. Irak’a yapılan göndermelerin ise bununla hiç bir ilgisi yok. Filmler, sanallaştıkça daha da mı sanatlaşıyor yoksa sanattan uzaklaşıp gerçek mi oluyor sormak lazım bilenlere.